ابراهیم ضیاء شیرازی

معروف به ضیاءالواعظین، در 1267 ش در شیراز تولد یافت. پدرش سید مصطفى یزدى در كسوت روحانیت بود و از جوانى در شیراز رحل اقامت افكنده، به شغل منبرى اشتغال داشت. سید ابراهیم تحصیلات مقدماتى و صرف و نحو عربى را در شیراز فراگرفت. در جوانى به هندوستان رفت و در كلكته اقامت گزید و با روزنامه‏ى حبل‏المتین همكارى مى‏كرد. در 1300 ش امتیاز روزنامه‏ى ایران آزاد را گرفت و به انتشار آن پرداخت. مندرجات روزنامه فوق‏العاده تند بود. از جمله مقالات انتقادى علیه احمدشاه مى‏نوشت و نسبتهاى بدى به او مى‏داد. سلطان احمدشاه از وى به عدلیه شكایت برد. محاكمه به محكومیت شاه منتهى شد. به وساطت مستوفى‏الممالك، احمدشاه پولى به او داد تا به هندوستان برود. وقتى به شیراز رسید، از رفتن به هند منصرف شد و نزد صولت‏الدوله قشقائى رفت، و با اشاره‏ى سردار سپه وزیر جنگ كه محرك وى در نوشتن مقالات علیه احمدشاه بود، از طرف ایل قشقائى به وكالت مجلس انتخاب شد. در دوره‏ى پنجم نیز وكیل شد. در ادوار ششم و هفتم نیز نمایندگى مجلس را گرفت و به طور نامنظم روزنامه‏ى ایران آزاد را انتشار مى‏داد. پس از آنكه به وكالت انتخاب نگردید، انتقاداتى در روزنامه پیش كشید كه منجر به این شد. امتیاز روزنامه را لغو كردند. وى ناچار شد براى ادامه‏ى حیات و گذرانیدن زندگى خویش مغازه‏ى خواروبارفروشى در میدان بهارستان به نام «روزى» براى خود دائر كند. ضیاءالواعظین در سال 1323 ش در سن 55 سالگى در تهران درگذشت. وى مردى امین، خوش‏قلم، پركار و باسواد و ناطق زبردستى بود. در اوایل جزء طرفداران و یاران صمیمى سردار سپه و با داور و تیمورتاش نزدیكى داشت. چون دایره‏ى انتظاراتش وسیع بود، او را كنار گذاشتند.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.